Ik Vertrek: Familie Spanbroek heeft emotionele start in Frankrijk: ‘Waar zijn we aan begonnen?’

Sofie en Sjors Spanbroek verruilen met hun zoons Billy en Flynn Nederland voor het Franse Ambert, waar ze een camping nieuw leven willen inblazen. Vooral de jongens zien de emigratie vooraf helemaal niet zitten. Maar eenmaal in Frankrijk lijkt Sofie het meest te worstelen met hun nieuwe leven. ‘We kunnen zeggen dat het turbulent is geweest.’

Deze uitzending van Ik Vertrek zie je dinsdag 6 oktober om 20.30 uur op NPO 1.

‘Gas erop’

Sportleraar Sjors en ambtenaar Sofie verhuizen met hun zoons Billy en Flynn naar het Franse Ambert. Daar nemen ze een bestaande camping over van een Nederlands stel. Voor het woonhuis, de gîte, de camping met 25 plekken en twee grote schuren betalen ze 340.000 euro, gefinancierd met de overwaarde van hun huis in Waalre.

Hun droom is om van de wat gedateerde camping een fijne plek te maken met kampeerplekken, safaritenten, een speeltuin en een zwembad. Vooral de safaritenten zijn een flinke investering, maar moeten straks ook voor inkomsten zorgen. De eerste vijf tenten moeten daarom snel worden opgebouwd, zodat ze diezelfde zomer nog verhuurd kunnen worden.

Emotioneel afscheid

Billy en Flynn zijn vooraf bepaald geen fan van het verhuisplan. Gelukkig hebben Sjors en Sofie nog een troef achter de hand om de emigratie wat aantrekkelijker te maken: ‘omkoophond’ Frenkie. Ook ritjes op de grasmaaier en het toekomstige zwembad helpen een handje mee.

Maar als het moment van vertrek eenmaal is aangebroken, valt het afscheid van familie en vrienden het hele gezin zwaar. Toch willen Sofie en Sjors hun droom een kans geven. ‘Of we houden erover op of we gaan het proberen’, zegt Sofie. Sjors hoeft daar niet lang over na te denken: ‘Gas erop!’

Waar zijn we aan begonnen?

Eenmaal in Frankrijk wordt snel duidelijk hoeveel werk er ligt. Het woonhuis, de gîte en de camping kunnen allemaal wel wat liefde gebruiken. ‘En je gezin ook’, zegt Sofie. ‘Dus dat maakt wel dat je af en toe denkt: waar zijn we aan begonnen? We hadden het goed in Nederland.’

Toch laat ze zich niet uit het veld slaan. ‘Dan heb je een ochtend met zijn allen, dan huil je een keer goed en dan door, hè?!’

Alle ballen in de lucht

En doorgaan doet Sofie. Terwijl Sjors zich ontpopt tot loodgieter, schoonmaker en algemene klusser, werkt zij nog 32 uur op afstand als ambtenaar voor de gemeente Eindhoven. ‘Zo kan ik nog voor een stukje inkomen zorgen. En ik heb gewoon echt heel leuk werk.’

Daar blijft het niet bij. Sofie helpt met de bouwbegeleiding, sjouwt met bakstenen, zorgt voor de kinderen en hond Frenkie en kookt iedere dag voor de mannen die de safaritenten opbouwen. ‘Ze werken hard en het is gewoon dertig graden. Ik vind het dan niet erg om daar een maaltijd voor te verzorgen.’

De jongens vinden hun draai

Ook voor Billy en Flynn is de start in Frankrijk wennen. Ze gaan naar een Franse school terwijl ze de taal nog niet spreken. Langzaam maar zeker beginnen de jongens toch hun draai te vinden. Flynn heeft het naar zijn zin op de dorpsschool en ook Billy lijkt steeds meer te aarden. Voetballen bij de lokale club helpt daarbij.

Tot verrassing van hun ouders blijken de jongens inmiddels zelfs positief over de verhuizing. ‘We hadden een tussentijdse evaluatie: wat vinden jullie nou van de stap die we hebben gezet? Toen zeiden ze allebei dat ze het wel echt tof vonden. Dat hadden wij ook niet verwacht. Daar ben ik wel trots op.’

De heimwee slaat toe

Maar terwijl de jongens steeds meer aarden, voelt Sofie zich juist ontheemd. Haar zus is op bezoek geweest en het afscheid valt haar zwaar. Ze is blij dat haar moeder nog even bij het gezin is. ‘Maar die gaat ook weer naar huis’, zegt ze geëmotioneerd.

Sjors ziet dat zijn vrouw het moeilijk heeft. ‘Ze moet daar even doorheen. We hebben natuurlijk al ons geld hierin gestoken, plus nog een lening.’

Als ze terugkijken op hun eerste periode in Frankrijk, kunnen ze volgens Sofie wel zeggen dat het turbulent is geweest. In korte tijd hebben ze ontzettend veel gedaan, met hulp van veel mensen. ‘Dat is gewoon heel pittig’, zegt Sjors.

Voor Sofie blijft uiteindelijk één ding het belangrijkst. ‘Mijn grootste zorg is gewoon dat je jongens gelukkig worden. Als dat goed komt, dan is het voor mij eigenlijk ook goed.’