Hoe gaat het nu met Sanne en Kevin uit Ik Vertrek in Spanje? ‘We hebben onze rust terug’

Sanne en Kevin Renkema vertrokken met hun gezin naar Spanje om een oude eendenfarm om te bouwen tot vakantielocatie. Inmiddels is er veel gebeurd: de vergunning is rond, de eerste gasten zijn er en het gezin begint echt te landen. Hoe gaat het nu met ze?

Let op: dit artikel hoort bij de uitzending van 15 mei 2026

Van droom naar een draaiende camping

Met ons gaat het goed. De (motor)camping is eindelijk gelukt. We hebben de vergunning voor het hele terrein en mogen officieel verhuren. Daar hebben we echt een lange adem voor nodig gehad, maar het is rond.

We genieten volop van de kampeergasten die nu komen en willen zelfs meer plekken creëren. Ook de casita’s verhuren goed. 

Sinds de laatste keer dat de Ik Vertrek-ploeg hier was, is er veel veranderd. Het zwembad is omheind en het sanitairgebouw is af en werkt goed. 

En misschien wel het belangrijkste: we hebben onze rust terug en kunnen eindelijk echt genieten van ons plekje.

School en taal

De kinderen doen het ook goed op school. Na een moeilijke start heeft Kick de taal nu goed onder de knie. Schrijven en lezen blijft nog wat lastig, waardoor hij dit schooljaar overdoet — iets waar hij zelf gelukkig achter staat.

Tony is nog altijd ondernemend en vindt stilzitten moeilijk. Hij helpt graag andere kinderen om het ondeugende pad op te gaan. De taal spreekt hij inmiddels alsof het zijn moedertaal is.

Josie is nog thuis, maar mag komend schooljaar beginnen. Voor mij als moeder voelt dat als een grote stap, maar zij en haar broers kijken er juist enorm naar uit.

Wennen aan het Spaanse leven

Het Spaanse leven bevalt ons, al is het soms nog wennen. Vooral de bedtijden van kinderen zijn hier anders dan we gewend waren. We worden regelmatig uitgenodigd voor etentjes of verjaardagen die tot laat doorgaan, zelfs doordeweeks.

Onze kinderen krijgen dan rond acht uur ’s avonds juist weer energie, terwijl ze vroeger allang in bed lagen.

Nieuwe plannen en uitgestelde dromen

De moestuin heb ik even laten liggen. Door andere klusjes en het moederschap was het niet het juiste moment om te ontdekken of ik groene vingers heb. Toch blijft het kriebelen; ooit willen we die echt mooi maken en meer zelfvoorzienend worden.

De olijfolie en vijgenjam verkopen wel goed, net als de johannesbroodpitten en amandelen die we doorverkopen aan de coöperaties.

De beschimmelde tentdoeken hebben we voor een prikkie verkocht aan Nederlanders hier uit de buurt. We kijken nog naar alternatieven, maar voor nu ligt de focus vooral op de kampeerplekken en de casita’s.

Onze volgende uitdaging is het ombouwen van de plek waar eerst de bar zou komen. Daar willen we nu twee huisjes maken en de bar verplaatsen naar het zwembad. Daarnaast dromen we ervan om, op het perceel naast ons, een huis te bouwen voor de verhuur. Dat is nu nog een vervallen ruïne, volledig overgroeid, dus dat wordt een groot project.

Kevin blijft maar klussen; het zit gewoon in zijn bloed. Ook in de omgeving is hij druk: op dit moment verbouwt hij een heel huis in een dorp verderop.

Blik op de toekomst

Waar we ons over vijf jaar zien, blijft lastig te zeggen. Maar één ding weten we zeker: we willen vooral onszelf blijven en blijven genieten van wat we hier hebben opgebouwd. We voelen ons hier echt op onze plek.

Groetjes,

Sanne, Kevin, Kick, Tony en Josie