Hoe gaat het nu met Matthijs en Valeska? Hun Surinaamse dierenopvang stroomt vol

Let op: dit artikel hoort bij de uitzending van 29 mei 2026

Matthijs en Valeska vertrokken in Ik Vertrek naar Suriname om midden in het regenwoud een opvang voor wilde dieren op te bouwen. Inmiddels draait hun opvang volop, blijven vrijwilligers langer dan gepland én komen er steeds meer dieren binnen. 

'We zijn nog altijd volop bezig met de opbouw van de wildlife sanctuary: het realiseren van dierenverblijven, een dierenziekenhuis, quarantainefaciliteiten en de laatste afwerkingen aan ons eigen huis. Omdat we continu werken aan sterke, duurzame verblijven die veel tijd en investering vragen, ontstaat er gelukkig steeds meer ruimte om nieuwe dieren op te vangen. En die noodzaak blijft helaas groot.

De eerste reacties van vrijwilligers zijn hartverwarmend. Velen hebben hun verblijf verlengd, sommigen zelfs tot twee maanden. Iets waar we ontzettend blij mee zijn. De reserveringen blijven gestaag binnenkomen, mede doordat we inmiddels een erkend leerbedrijf zijn voor mbo-opleidingen in dierenverzorging.

Nieuwe dieren blijven binnenkomen: van aap tot waterbuffel

Sinds kort hebben we een kapucijnaap opgevangen, afkomstig uit zeer slechte omstandigheden. Hij werd gehouden in een klein kooitje van kippengaas, met een touw om zijn middel dat al in zijn vlees sneed. Inmiddels verblijft hij in een ruim, nieuw verblijf en knapt hij zienderogen op. 

Ook het capibara-verblijf is eindelijk bijna gereed. Daarnaast verwachten we binnenkort Willem, een waterbuffel van bijna zes maanden oud.

Met de pekari’s gaat het uitstekend. Samen met Pien hebben ze inmiddels een ruim verblijf van 200 m² met modderpoel, waar ze zichtbaar van genieten. De uil is volledig hersteld en weer vrijgelaten. 

Helemaal thuis in Suriname

Het leven in Suriname bevalt ons enorm goed. De temperaturen zijn aangenaam, het geluid van kikkers is overal om ons heen en we leven echt met het ritme van de dag. Met de bureaucratie leren we steeds beter omgaan.

Pini de kat hebben we ondanks vele zoektochten en oproepen, zowel lokaal als online, helaas nooit meer teruggevonden. De lanspuntslangen daarentegen zien we regelmatig; als Matthijs er gericht naar zou zoeken, zouden we ze waarschijnlijk dagelijks tegenkomen.

Leven met het ritme van de jungle

Onze dagen beginnen rond 06.30 uur, zodra het begint te schemeren en de eerste dieren wakker worden. Matthijs loopt een eerste ronde langs de verblijven, terwijl Valeska het ontbijt voor de vrijwilligers verzorgt. Rond 07.30 uur krijgen de dieren hun eten en om 08.00 uur ontbijten we gezamenlijk. 

Daarna gaat iedereen aan de slag: medische zorg voor dieren, bouwen aan verblijven, rehabilitatiewerk of het begeleiden van vrijwilligers bij hun studie. Rond het middaguur eten we samen warm, waarna we doorgaan met de werkzaamheden. 

Het avondeten is rond 18.00 uur en tegen 19.00 uur is het hier al pikkedonker. Dan lezen we vaak of trekken we het regenwoud in op zoek naar de bijzondere flora en fauna om ons heen.

Toekomstplannen in het regenwoud

Terugkijkend zouden we niets anders hebben gedaan. Zoals bij elk avontuur leer je gaandeweg en dat hoort erbij. Natuurlijk missen we de kinderen, maar we hebben gelukkig regelmatig contact via videobellen. En ja, af en toe zijn er kleine dingen, zoals een tompouce waar Valeska laatst zin in had of het gemak van thuisbezorgdiensten, maar verder voelen we ons hier helemaal op onze plek.

We hopen dat in de toekomst onze fruitbomen en struiken volop vrucht dragen, dat de sanctuary stevig draait met een mooie groep vrijwilligers en dat we een grotere educatieve rol kunnen vervullen. Vooral door lokale kinderen kennis te laten maken met en liefde bij te brengen voor natuur en wildlife.’