Hoe gaat het nu met de familie Verheijen uit Ik Vertrek? Opnieuw op de proef gesteld in Spanje

Let op: dit hoort bij uitzending 11 maart 2026

Arrie en Simoon Verheijen lieten met dochter Daantje alles achter voor hun droom: een gastenverblijf waar mensen met en zonder zorgvraag onbezorgd vakantie kunnen vieren.

De weg ernaartoe was niet zonder hobbels. Nu, ruim een jaar later, vertellen ze hoe het écht met hen gaat.

Update Casa Mona - L'Alfàs del Pi

Het gaat goed met ons hier in Spanje. Echt. Maar 2025 liet ons ook weer even slikken.  Begin november scheurde Arrie zijn achillespees. Van de ene op de andere dag stond alles stil. Hij werd geopereerd, maar daarna begon het pas echt. De wond wilde maar niet herstellen. De ene antibioticakuur volgde op de andere. Negen weken lang.

Nog steeds gaan we iedere week naar het ziekenhuis voor controle.

Het tempo dat we gewend waren, konden we niet vasthouden. Klussen bleven liggen. Plannen schoven door. Dat was frustrerend, want stilzitten past niet bij ons. Nu pakken we alles stap voor stap weer op. 

Droom die klopt

De verhuur gaat gelukkig goed. We zitten rond de 70% bezetting en hebben boekingen tot het einde van het jaar. Daar zijn we ontzettend blij mee.

Wat ons misschien nog wel het meest raakt, is dat vanaf het begin precies de doelgroep komt waarvoor we dit gastenverblijf hebben opgezet. We ontvangen zorgintensieve kinderen en volwassenen met een zorgvraag.

Veel gasten kopen ook daadwerkelijk zorg in. Daardoor ben ik (Simoon) regelmatig beneden in het appartement aan het werk.

We horen vaak: 'We zijn nog nooit met ons kind op vakantie geweest.' En dan zijn ze hier. Omdat het veilig voelt. Omdat alles is aangepast. En dat raakt ons.

Met een zwembadlift, hoog-laagbedden, een tillift, aangepaste douchestoelen en de mogelijkheid om zorg over te nemen, kunnen ouders hier echt ontspannen.

Tranquilo… of toch niet?

Ik ga nog steeds elke maand naar Nederland om te werken. Dat blijft schakelen, maar het geeft ook zekerheid.

Het Spaanse leven bevalt ons enorm. De zon. De milde winters. Het buitenleven. Even samen een hapje eten of gewoon in het zonnetje zitten. Dat zijn de momenten waarop we denken: ja, hier doen we het voor.

Maar helemaal tranquilo? Nee. We hebben het nog steeds ontzettend druk en komen vaak uren tekort.

Het tempo in Spanje ligt lager dan wij gewend zijn. Wij zitten soms nog in de Nederlandse stand, terwijl hier dingen gewoon wat langer duren. Dat blijft wennen. Maar het hoort er inmiddels ook bij. 

Trots op Daantje

Met Daantje gaat het heel goed. Ze zit nu op het voortgezet onderwijs, op dezelfde school maar in een nieuwe fase. Ze doet ontzettend haar best en kreeg zelfs een Student Award voor haar inzet, doorzettingsvermogen en sociale vaardigheden. We waren zó trots.

Ze is gestopt met hockey en voetbalt nu in een meisjeselftal. En daarnaast runt ze haar eigen kleine bakkerijtje.Gasten kunnen bij haar pannenkoeken, cakes, taarten en milkshakes bestellen. Het loopt verrassend goed. Haar eigen onderneming houdt haar lekker bezig.

Het contact met haar vriendinnen uit Nederland is altijd gebleven. Ze komen langs of Daantje gaat een weekend terug.

Ook onze andere kinderen komen wanneer het kan. Teddie werkt als fotograaf en kan hier haar foto’s editen. Zij komt om de paar weken een week naar ons toe. Onze jongens komen langs wanneer het lukt en deze zomer komt Vajèn met haar gezin twee weken naar ons gastenverblijf. Daar zijn we heel dankbaar voor.

Nieuwe dromen

Sinds de laatste opnames is er veel veranderd. Door zijn blessure en de achteruitgang van zijn lijf heeft Arrie definitief afscheid genomen van zijn bedrijf. Hij heeft al zijn materiaal verkocht. Dat hoofdstuk is nu echt afgesloten.

Dat was niet makkelijk. Maar het geeft ook rust.

We hebben nog steeds de wens om een rolstoelbus aan te schaffen. Daar sparen we voor. In de toekomst willen we zelf transfers verzorgen van en naar het vliegveld en uitstapjes organiseren voor onze gasten. Dat zou prachtig aansluiten bij wat we hier hebben opgebouwd.

Wat zouden we anders doen?

Achteraf hadden we sommige dingen anders aangepakt. Misschien waren we pas definitief verhuisd als de bouwvergunning rond was. En sommige aanpassingen in de appartementen hadden we ruimer gemaakt.

Maar wat overheerst, is dankbaarheid.

We zijn trots op wat er nu staat. Blij met hoe onze onderneming is gegroeid. En dankbaar voor alle gezinnen die ons het vertrouwen geven.

Over vijf jaar hopen we hier nog steeds te zitten. Onder de Spaanse zon. Met ons gastenverblijf als warme, veilige plek voor iedereen die dat nodig heeft

En ja, we zijn opnieuw op de proef gesteld. Maar we staan er nog. We voelen ons hier op onze plek. Helemaal tevreden.